Witraż klasyczny

Witraż klasyczny


Technika witraża klasycznego powstała w średniowieczu. Elementy barwnego szkła łączone są profilami ołowianymi, które lutowane są przy użyciu stopu cyny i ołowiu. Szkło może być pokryte malaturą lub nie. Witraż klasyczny jest montowany we wnętrzach sakralnych oraz świeckich.

O jakości dzieła decyduje projekt, który musi być odpowiednio wkomponowany w estetykę oraz funkcje danego wnętrza. Nie ma w tym wypadku znaczenia rola klasyczna bądź współczesna.

Witraż budują trzy składniki – kolor, linie profilowe oraz malatura. Warstwa malarskie w niektórych wersjach nie jest używana. Wykonuje się ją za pomocą farb witrażowych kryjących w celu naniesienia konturów. Farby kryjące w wersji rozrzedzonej stosowane są również do cieniowań oraz patynowania. Pozwala to na wyróżnienie detali a także nadaje obrazowi głębi. Na barwnym szkle maluje się przedstawienia postaci, zwierząt, roślin, budynków oraz modeluje się je światłem cienie, fałdy. Najczęściej stosuje się farby witrażowe czarne lub brązowo-brunatne. Ograniczają one ilość światła przechodzącego przez barwne szkło. Farby witrażowe produkuje z mineralnych pigmentów i szkliwa. Po naniesieniu malatury szkło jest poddawane wypaleniu. W efekcie farba łączy się trwale ze szkłem.

Stosowana jest także technika malarska, gdzie używane są barwne, przejrzyste emalie. Te farby po na niesieniu na szkło są również  wypalane.


CENNIK



Wystawiamy faktury VAT oraz paragony.

Po zakończonych warsztatach uczestnicy otrzymują certyfikat.

Upusty:

10% dla mieszkańców powiatu legionowskiego

20% dla posiadaczy Ogólnopolskiej Karty Seniora lub słuchaczy Uniwersytetu III Wieku 

30% dla członków Stowarzyszenia Miłośników Witraży Ars Vitrea Polona


Instruktor warsztatów:

Tomasz Strojny

Jest dyplomowanym artystą plastykiem, który od kilkunastu lat zawodowo zajmuje się projektowaniem i wykonywaniem mozaiki weneckiej i kamiennej, witraży klasycznych w przestrzeniach sakralnych i mieszkalnych.

Artystę cechuje spójne, całościowe a zarazem indywidualne podejście do projektów. Działa nieszablonowo i ze szczególną odwagą umiejętnie łamie konwenanse. Operuje tradycyjnymi, średniowiecznymi technikami, ale chętnie eksperymentuje z nowymi rozwiązaniami.